Ένα πεζοδρόμιο δεν είναι απλώς «ο χώρος δίπλα στον δρόμο». Είναι υποδομή, με συγκεκριμένα στοιχεία που πρέπει να μένουν ελεύθερα για να λειτουργεί για όλους.
Οι προδιαγραφές για προσβάσιμους δημόσιους χώρους προβλέπουν ένα συνεχές ελεύθερο πλάτος πάνω στο πεζοδρόμιο, χωρίς εμπόδια, για να περνούν άνετα πεζοί, αμαξίδια και καρότσια. Δέντρα, κολώνες φωτισμού, πινακίδες και καθίσματα τοποθετούνται έξω από αυτή τη ζώνη, κοντά στο κράσπεδο.
Όταν ένα όχημα, ένα τραπεζοκάθισμα ή ένας κάδος μπει μέσα στη ζώνη όδευσης, το πεζοδρόμιο παύει να λειτουργεί — ακόμα κι αν «περνάει κάποιος στο πλάι».
Οι ράμπες στις γωνίες και στις διαβάσεις γεφυρώνουν τη διαφορά ύψους ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και το οδόστρωμα. Για να είναι χρήσιμες πρέπει:
Οι κίτρινες ή γκρι ανάγλυφες πλάκες είναι ένα σύστημα που «διαβάζεται» με το μπαστούνι και τα πόδια. Οι πλάκες με γραμμές δείχνουν την κατεύθυνση κίνησης, ενώ οι πλάκες με κουκκίδες προειδοποιούν για αλλαγή — μια διάβαση, μια στάση ή μια διασταύρωση.
Ο οδηγός λειτουργεί μόνο αν είναι συνεχής. Ένα όχημα, ένα πατίνι ή μια διαφημιστική πινακίδα πάνω του δεν είναι απλώς ενόχληση: οδηγεί τον τυφλό πεζό κατευθείαν σε σύγκρουση.
Ένα όχημα σταθμευμένο λίγα μέτρα πριν από μια διάβαση κρύβει τον πεζό που ετοιμάζεται να περάσει — και κυρίως τα παιδιά, που είναι χαμηλότερα από το καπό ενός SUV. Γι' αυτό ο ΚΟΚ απαγορεύει τη στάθμευση όχι μόνο πάνω στη διάβαση αλλά και σε απόσταση πριν από αυτήν.
Οι θέσεις ΑμεΑ είναι φαρδύτερες για έναν λόγο: ο οδηγός ή ο επιβάτης χρειάζεται χώρο για να ανοίξει πλήρως την πόρτα και να μετακινηθεί σε αμαξίδιο. Η χρήση τους χωρίς την ειδική κάρτα στάθμευσης, ακόμα και για λίγα λεπτά, στερεί από κάποιον τη μοναδική θέση που μπορεί να χρησιμοποιήσει.